De Canadese managementdenker Henry Mintzberg wees er tijdens een seminar op -tijdje terug in Nederland- dat een groot deel van de strategieën in bedrijven nooit wordt geïmplementeerd. Herkenning alom.
Mintzberg: "Als het niet lukt om een strategie te implementeren, wie of wat krijgt dan de schuld? Altijd implementatie... Wij ontwikkelen deze briljante strategie in ons kantoor. En die dombo's in de rest van de organisatie zijn gewoon niet slim genoeg om dit ook echt te implementeren.
Nou, als jij een van die dombo's bent, dan heb ik een perfecte oplossing voor je. Je zegt gewoon tegen je management: "als wij zo dom zijn en jullie zo slim, waarom verzinnen jullie dan geen strategieën die dombo's zoals wij kunnen implementeren?"
Mooi staaltje Van Gaal-achtige (zouden ze die kennen in Canada?) redekunst. Mintzberg: "Zit 't zo? Nee. Bijna iedere implementatiefout is het gevolg van de disconnectie tussen de formulering en de implementatie. Het komt voort uit het geloof dat je op de ene plaats kunt formuleren, een hoofdkantoor, en dat je op een andere plaats kunt implementeren, op de werkvloer."
Mintzberg heeft gelijk. Managers moeten vaker naar de werkvloer, naar werknemers en naar klanten. Echt contact en niet alleen papieren rapportages over medewerkers- en klanttevredenheid.Het trieste is dat ook dít zo'n slimme strategie is die in de meeste gevallen niet wordt geïmplementeerd. Domheid van managers of disconnectie tussen managementdenkers en hun publiek? Of zijn de managementdenkers gewoon de dombo's in het verhaal?
Volgens mij ligt de oorzaak nog dieper. Namelijk in de disconnectie tussen ons eigen denken en doen. Ons handelen wordt nu eenmaal meer door onze omgeving, door de waan van de dag bepaald dan door onze intenties. De meeste medewerkers, managers en managementdenkers (zeg maar: mensen) implementeren niet eens hun eigen strategische plannen. Wat dat betreft zijn we allemaal dombo's.
Ben Tiggelaar
(eerder verschenen in Intermediair.)
