------------------------------- If you prefer reading in English scroll down -------------------------------
Ze leidde Nieuw-Zeeland door een terroristische aanslag, een vulkaanuitbarsting en een wereldwijde pandemie. Niet met harde vuist of grote woorden. Maar met empathie, helderheid en moed. Jacinda Ardern bewees dat vriendelijkheid geen zwakte is. Het is een keuze. En die keuze verandert alles.
Op 18 september staat Jacinda Ardern op het podium van Amsterdam Business Forum 2026. Het thema: People Centered Leadership. Passender kon haast niet.
We verzamelden 5 van haar scherpste inzichten over empathisch leiderschap. Geverifieerde quotes, concrete ideeën en één anekdote die je niet snel vergeet.
“It takes courage and strength to be empathetic. I’m very proudly an empathetic and compassionate leader.”
Dit zei Ardern niet als verdediging. Ze zei het als statement.
Want dat is precies wat het is. Empathisch leiderschap is niet de makkelijke weg. Het is de weg waarbij je je open stelt voor de pijn van anderen. Waarbij je blootgesteld bent aan kritiek van mensen die liever agressie zien. Waarbij je authentiek bent, ook als dat onhandig voelt.
Ardern weigerde de vals dichotomie te accepteren waarbij kracht en mededogen elkaars tegenpolen zijn. Haar boodschap aan leiders: je hoeft niet te kiezen.
"I refuse to believe that you cannot be both compassionate and strong."
Dat is geen wensdenken. Dat is een leiderschapsfilosofie die ze in de praktijk bracht, keer op keer, onder druk.
“Empathy is nothing without action.”
Dit zei Ardern in een interview met Monocle, terwijl ze terugkeek op haar reactie op de aanslagen in Christchurch.
Na de aanslag op de moskeeën op 15 maart 2019 vloog ze naar Christchurch. Ze omhelsde nabestaanden. Ze droeg een hoofddoek uit respect voor de islamitische gemeenschap. Ze huilde. En ze noemde de naam van de dader niet.
Maar ze bleef niet bij gevoel. Binnen tien dagen nadat ze het voorstel indiende, had het parlement nieuwe wapenwetgeving aangenomen. Meer dan 50.000 vuurwapens werden ingeleverd bij de overheid.
Ardern laat zien dat empathie de aanjager van actie is, niet de vervanging ervan. Wie echt begrijpt wat er op het spel staat, gaat in beweging. Dat geldt voor premiers. En voor leidinggevenden.
“Leadership is not about necessarily being the loudest in the room, but instead being the bridge, or the thing that is missing in the discussion, and trying to build a consensus from there.”
Dit is misschien wel haar meest bekende uitspraak over leiderschap. En ze is preciezer dan ze op het eerste gezicht lijkt.
Ardern beschrijft een actieve rol. De brug zijn is geen passieve houding. Het vraagt dat je ziet wat er ontbreekt in een gesprek. Dat je de belangen van verschillende partijen overziet. Dat je bereid bent een stap terug te doen in status om een stap vooruit te maken in resultaat.
Ze paste dit toe bij de uitbraak van een besmettelijke veeziekte, M. bovis. In plaats van een beslissing op te leggen, bracht ze landbouwleiders bij elkaar en doorliep het crisisproces samen met hen. Het resultaat: een gezamenlijk besluit, gedragen door alle partijen. Nieuw-Zeeland is nu halverwege een succesvol tienjarenplan om de ziekte uit te roeien.
De brug zijn kost meer tijd. Maar het levert meer op.
“The values of being a good human should be the values of being a good leader.”
Ardern zei dit in een interview met TIME Magazine, als reactie op de vraag of empathisch leiderschap een vrouwelijk domein is.
Haar antwoord was helder: nee. We leren onze kinderen nieuwsgierigheid, vriendelijkheid en generositeit. Niet alleen onze dochters. Allemaal. Waarom zouden die kwaliteiten dan verdwijnen zodra iemand een leiderschapspositie inneemt?
Dit is een fundamenteel statement over wat leiderschap eigenlijk is. Niet een aparte set van eigenschappen die je aanleert als je hogerop klimt. Maar een verdieping van wie je al bent als mens.
En dat opent een deur. Want het betekent dat iedereen kan leiden. Niet door een ander te worden, maar door meer zichzelf te zijn.
“I was constantly trying to ask: how do we remember the human experience in all of this?”
Dit zei Ardern tijdens haar tijd als Harvard Fellow, terugkijkend op hoe ze crises aanpakte.
Het is een eenvoudige vraag. En juist daarin zit de kracht.
In crissituaties, in vergaderingen, in besluitvormingsprocessen, is het verleiding om te denken in systemen, processen en protocollen. Dat is ook nodig. Maar Ardern voegde er steeds een laag aan toe: wat betekent dit voor de mensen die het raakt?
Niet als sluitstuk. Als startpunt.
Dat is een gewoonte die elk team, elke organisatie, elke leider kan overnemen. Niet als groot gebaar. Maar als kleine, consistente vraag in elke vergadering, elk besluit, elk gesprek.
De anekdote die alles zegt: 15 maart 2019
Het is vrijdagmiddag in Christchurch. Een schutter valt twee moskeeën aan. Vijftig mensen komen om het leven.
Terwijl de wereld kijkt, pakt Ardern haar telefoon. Op een A4tje schrijft ze haar eerste gedachten neer. Vier korte zinnen. De laatste: "They are us."
De volgende ochtend vliegt ze naar Christchurch. Ze heeft geen hoofddoek bij zich. Dus vraagt ze er een te lenen van een vriendin. Ze trekt hem aan, legt haar hand op haar hart en begroet de rouwenden met "As-salamu alaykum". Vrede zij met u.
Ze huilt. Ze omhelst. Ze noemt de naam van de dader niet, geen enkele keer, omdat ze hem de aandacht wil ontzeggen die hij zoekt.
Dan gaat ze aan het werk. Tien dagen later passeert nieuwe wapenwetgeving het parlement. Meer dan 50.000 vuurwapens worden ingeleverd.
Empathie en daadkracht. Niet als twee verschillende reacties op dezelfde crisis. Maar als één onlosmakelijk antwoord van één leider die precies weet waar het om gaat.
Die foto van Ardern in een zwarte hoofddoek, een vrouw omhelzend, het woord "peace" erboven, werd geprojecteerd op de Burj Khalifa in Dubai. Niet omdat het een mooie foto was. Maar omdat de wereld herkende wat het was: leiderschap in zijn puurste vorm.
Jacinda Ardern leidde niet ondanks haar empathie. Ze leidde door haar empathie.
Op 18 september staat ze live op het podium van Amsterdam Business Forum 2026. Samen met Seth Godin, Steven Bartlett, Ahmed Aboutaleb, Eva de Mol en Diana Kander. Één dag, één thema: People Centered Leadership.
Wil je erbij zijn?
Meer informatie over Amsterdam Business Forum 2026 →
------------------------------- English version -------------------------------
She led a country through a terrorist attack, a volcanic eruption and a global pandemic. Without aggression. Without performance. With clarity, empathy and the kind of courage most leaders never have to find within themselves. Jacinda Ardern did not just talk about a different kind of leadership. She showed what it looked like under pressure.
On 18 September, she will take the stage at Amsterdam Business Forum 2026, centred around People Centered Leadership. We went looking for the ideas behind the headlines.
Five insights. Verified quotes. And one moment from March 2019 that changed how the world thinks about what leaders are for.
“It takes courage and strength to be empathetic. I’m very proudly an empathetic and compassionate leader.”
That is not a defence. It is a challenge.
Most leadership cultures still treat toughness and kindness as opposites. Ardern spent years being told she was too soft, not assertive enough, somehow diminished by the fact that she cared. She pushed back every time.
Her argument is straightforward: genuine empathy is not passive. It means being present with things that are hard to be present with. It means staying open when closing down would be easier. That takes more strength than most definitions of strength allow for.
“I refuse to believe that you cannot be both compassionate and strong.”
That line is not idealism. For Ardern, it was a working principle, tested in the hardest possible circumstances.
“Empathy is nothing without action.”
She said this to Monocle while reflecting on Christchurch. It may be the clearest thing she has ever said about leadership.
After the attacks on 15 March 2019, she flew to the families. She embraced people. She wore a headscarf as a mark of respect. She cried. She never said the attacker’s name publicly, refusing to give him what he wanted.
And then she acted. Ten days after introducing the legislation, New Zealand’s parliament passed sweeping gun reform. More than 50,000 firearms were handed in.
That sequence matters. Empathy came first and made the action credible. Action came second and made the empathy real. One without the other is either sentiment or force. Together, they are leadership.
“Leadership is not about necessarily being the loudest in the room, but instead being the bridge, or the thing that is missing in the discussion, and trying to build a consensus from there.”
This one lands differently depending on the room you are sitting in.
Ardern is describing something active. Being the bridge means reading what is absent from a conversation, not only what is present. It means understanding what different parties actually need, rather than simply what they are saying. And it means being willing to give up the spotlight in exchange for a better outcome.
She demonstrated this during the M. bovis outbreak, a cattle disease that threatened New Zealand’s farming industry. Rather than imposing a response, she brought agricultural leaders into the room and worked through the crisis with them. They arrived at a shared decision. New Zealand is now halfway through a ten-year eradication plan that actually has the support of the people doing the work.
Consensus takes longer. It also tends to last.
“The values of being a good human should be the values of being a good leader.”
Ardern said this in TIME, responding to the idea that empathetic leadership is a women’s issue. Her answer was simple: it is not a gender issue. It is a values issue.
We teach children curiosity, generosity, and the ability to listen. We teach all of them. Then somewhere along the way, the assumption kicks in that leaders are supposed to leave those qualities at the door.
Ardern’s point is that leadership should be a deepening of those qualities, not a departure from them. That reframes the whole question of who gets to lead: not the person who performs strength most convincingly, but the person who has grown into their own values most fully.
“I was constantly trying to ask: how do we remember the human experience in all of this?”
She said this at Harvard, looking back on how she approached the crises she faced. It sounds simple. That is the point.
Every organisation has a pull toward abstraction. Strategy, process, metrics, timelines. Those things are necessary. But Ardern kept adding one more question: what does this mean for the actual people on the other end of this decision?
Not as a final check. As the starting point.
That habit does not require a crisis to be useful. It works in a budget meeting, during a restructure, or in a one-to-one where someone is not performing. Ask what the human experience is, and the answer often becomes clearer.
A gunman attacks two mosques in Christchurch. Fifty people are killed during Friday prayers.
While the news is still breaking, Ardern sits down with a piece of paper and writes four sentences. The last one is: “They are us.”
The next morning she flies south. She has no headscarf. She borrows one from a friend, puts it on and walks into a room full of grieving people. She places her hand on her heart and says, “As-salamu alaykum.” Peace be upon you.
She holds people. She cries. She does not say the attacker’s name. Not that day. Not ever in public. She will not give him the attention he sought.
Ten days later, the legislation she drafted passes through parliament. More than 50,000 guns are handed back.
A photograph taken that day, Ardern in a black headscarf, arms around a woman who has just lost someone, the word “peace” visible above them, was projected onto the Burj Khalifa in Dubai. It became an image that travelled everywhere.
Not because it was striking. Because it was true.
Ardern stepped down as Prime Minister in 2023. She cited burnout and the weight of the role. That honesty was itself a leadership act.
She has since founded the Field Fellowship for Empathetic Leadership, and continues to make the case that the world needs leaders who are built differently. Not tougher. More human.
On 18 September, she brings that case to Amsterdam. One stage, one day, one theme: People Centered Leadership. She will be joined by Seth Godin, Steven Bartlett, Ahmed Aboutaleb, Eva de Mol and Diana Kander.